Dzisiaj jest środa, 20 Wrz 2017
Wielki Czwartek
czwartek, 13 kwietnia 2017 00:00
Napisał: Administrator

Wielki Czwartek rozpoczyna Święte Triduum Paschalne. Dzisiejszego dnia rozpoczynają się najważniejsze wydarzenia w dziejach Zbawienia ludzkości. Podczas ostatniej wieczerzy Chrystus ustanawia eucharystię i kapłaństwo. Ukazuje wartość służby innym ludziom. Ustanawiając Eucharystię mówi „To czyńcie na moją pamiątkę” wyznaczając jednocześnie zadania dla kapłanów. Umywając nogi uczniom ukazuje znaczenie kapłaństwa służebnego, ale też daje nam sygnał, że największy jest ten, który potrafi się uniżyć przed swoim bliźnim. Kolejnymi wydarzeniami dzisiejszego dnia jest zdrada Judasza, który pocałunkiem wydaje swojego Mistrza na śmierć. Podczas modlitwy w Ogrójca Chrystus przyjmuje od Ojca kielich cierpienia i oddaje się Jego woli. To Krew Jezusa, jak Starotestamentalna krew baranka, ocali nasze dusze przed zatraceniem. Wymownym jest tutaj też fakt, że Jego najbliżsi uczniowie nie potrafili czuwać na modlitwie wraz z nim, a jeden później nawet  wyprze się Go. Ciekawe czy ty drogi czytelniku odwiedzisz Chrystusa w Ciemnicy, i czy kiedykolwiek się Go wyparłeś?

Wielki Czwartek jest szczególnym świętem kapłanów. Jeszcze przed wieczornym rozpoczęciem Triduum Paschalnego rankiem ma miejsce szczególna Msza św. We wszystkich kościołach katedralnych biskup diecezjalny wraz z kapłanami (nierzadko z całej diecezji) odprawia Mszę św. Krzyżma. Podczas niej biskup święci oleje (chorych i krzyżmo), które przez cały rok służą przy udzielaniu sakramentów chrztu, święceń kapłańskich, namaszczenia chorych. Kapłani koncelebrujący ze swoim biskupem odnawiają przyrzeczenia kapłańskie. Msza Krzyżma jest wyrazem jedności i wspólnoty duchowieństwa diecezji.
Po uroczystej komunii świętej wiernych Najświętszy Sakrament zostaje przeniesiony do specjalnie przygotowanego tzw. kaplicy adoracji. Obrzęd ten, zrytualizowany w XII wieku, zapowiada przeżycia, związane bezpośrednio z misterium Męki Pańskiej. Polska tradycja religijna nazywa omawianą ceremonię przeniesieniem do ciemnicy, symbolizującej trudny czas Chrystusowej modlitwy w Ogrójcu, a przede wszystkim zniewagi doznawane podczas przesłuchania. Gaśnie wieczna lampka, płonąca przez cały rok przy tabernakulum. Już wcześniej, po odśpiewaniu na początku mszy Wieczerzy Pańskiej hymnu Chwała na wysokości Bogu, milkną dzwony i dzwonki, a niekiedy również organy. Dzwonki zastępuje się stukotem drewnianych kołatek. Na znak osamotnienia Chrystusa, opuszczonego przez najbliższych, z ołtarza zdejmuje się obrusy. Zwyczaj ten pochodzi z czasów, gdy do sprawowania mszy używano przenośnych stołów; nieco później, do przełomu VII i VIII wieku, obrusy pozostawały na ołtarzu tylko podczas liturgii. Gest obnażenia ołtarzy (łacińskie denudatio altaris) przypomina również upokarzający epizod, poprzedzający moment ukrzyżowania Chrystusa — obdarcie z szat. Ofiara Ciała i Krwi dopełniona zostanie na krzyżu.


----------------źródła: ekai.pl, opoka.org.pl